
Nichtje Karine heeft zich sinds een paar jaar op de keramiek gegooid met bijzonder fraaie resultaten. En omdat ze weet dat ik altijd in ben voor wat geëxperimenteer op creatief vlak, ga ik af en toe bij haar mee wat met klei klooien.
Eerlijk is eerlijk: ik kan dat niet. Maar ik heb al lang geleden geleerd dat je iets niet door en door moet kunnen voor je iets kan maken dat bruikbaar is of waar je tevreden mee kan zijn. Moest ik die ingesteldheid niet hebben, er zou nooit iets uit mijn handen komen denk ik.
Vandaag toon ik een paar oorbellen dat ik maakte met keramieken onderdelen die ik zelf maakte. Ik maakte ze asymmetrisch maar met dezelfde imprint aan de rand en met dezelfde glazuur. De klei die ik van haar mocht gebruiken vind ik op zijn eigen al erg mooi: hij is heel donker van kleur.
Ik combineerde mijn keramieken onderdelen met dalmatierjaspiskraaljes. Die pasten er goed bij vond ik.
A few years ago, my niece Karine threw herself into ceramics, with beautiful results. And since she knows I’m always down for some creative experimentation, I join her every now and then to mess around with clay. Truth be told: I’m not good at it. But I learned a long time ago that you don’t have to master something completely before you can make something useful or satisfying. If I didn't have that mindset, I don't think I’d ever create anything at all.
Today, I’m showing a pair of earrings I made using ceramic pieces I crafted myself. I made them asymmetrical, but with the same imprint along the edge and the same glaze.
The clay she let me use is gorgeous on its own; it has a very dark color.
I combined my ceramic pieces with dalmatian jasper beads. I thought they paired really well together.